Punkty pomiarowe najlepiej wyznaczyć już w projekcie, kiedy można jeszcze zaplanować dostęp do odpowiednich odcinków kanałów. Procedury odbioru instalacji w budynkach niemieszkalnych opisuje norma EN 12599, a konkretne wyniki ocenia się według dokumentacji projektowej i uzgodnionych kryteriów odbioru.

Pomiary odbiorowe wykonuje się po regulacji kompletnej instalacji, gdy centrala pracuje stabilnie w sprawdzanym trybie. W protokole zapisuje się nastawy przepływu lub ciśnienia oraz stan filtrów. Te dane pozwalają później powtórzyć pomiar w porównywalnych warunkach.
Pomiar w głównych kanałach pozwala sprawdzić łączny strumień nawiewu i wywiewu. Odczyty na nawiewnikach i wywiewnikach pokazują, czy do poszczególnych pomieszczeń trafia ilość powietrza przewidziana w projekcie. Przy wyborze miejsca pomiaru w kanale warto uwzględnić wskazówkę z dokumentacji central Ratherm XK i XD. Tuż za kolanem lub przepustnicą przepływ może być zaburzony, co utrudnia wiarygodny pomiar.
W instalacji VAV, czyli ze zmiennym strumieniem powietrza, warto zaplanować próbę zarówno przy wydatku projektowym, jak i przy częściowym obciążeniu. Przykładowo można ograniczyć nawiew w nieużytkowanych strefach i sprawdzić, czy pozostałe pomieszczenia wciąż otrzymują zadany strumień. Zapis ustawień regulatorów pozwala odtworzyć ten sam scenariusz przy ponownej próbie.

W zależności od wymagań odbiór może obejmować także pomiar ciśnienia w kanałach, poboru mocy wentylatorów, temperatury nawiewu lub poziomu dźwięku. Jeżeli w projekcie określono nadciśnienie albo podciśnienie w danym pomieszczeniu, trzeba zmierzyć różnicę ciśnień względem wskazanego pomieszczenia sąsiedniego.
Przy każdym punkcie pomiarowym należy zestawić wartość projektową z wynikiem i wskazać, czy spełnia on kryteria odbioru. Po korekcie nastawy przepustnicy pomiar powtarza się również w strefach, na które zmiana mogła wpłynąć. W protokole powinny znaleźć się wyniki po ostatniej regulacji i nastawy, z którymi instalacja została przekazana do eksploatacji.